Uit dat geslacht van tien kinderen is er één kind dat de naam zou kunnen doorgeven: de zoon van de gescheiden neven.
Eén.

On Children
Kahlil Gibran

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.

You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow,
which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them,
but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.

Met enig schroom geeft ze het te kennen: sexuologie. Ik prijs haar om haar keuze. Eindelijk, toch iemand die zo moedig is om het asexuele imago van de vroedvrouwen op te krikken.
-Als ik kon zou ik je vergezellen, zeg ik.
-Ewel, schrijf je in, moedigt ze me aan.
-Er is hier al werk genoeg, weerleg ik. Kijk, waarover ging het vnl.op de briefing? Over een man die zijn echtgenote komt bezoeken en daarbij voor zijn libido uitkomt. Meteen staat het kot op stelten, ze zullen de vrouw eens gaan verdedigen! Nog sneller dan de bliksem regent het regels voor als die boeman nog eens durft op te doemen, als ‘t moet spelen ze lijfwacht voor de vrouw. Diegene die het hardste roepen staan het slechts in hun schoenen qua eigen sexbeleving, dat is duidelijk; een man met driften is vies in hun ogen, slachtoffers moeten ‘gered’ worden. Hebben ze zich al afgevraagd hoe het voor de man thuis is om plots zonder eega te vallen, ineens elke avond alleen te moeten slapen?
Een ander voorbeeld. Je hebt hem niet gekend, maar Charel had een groot probleem aan zijne sjarel: echt ziek, etterend en niets leek te helpen, we hebben hem maanden verzorgd.  Op een dag graaide Charel naar de boezem van onze ronde pronte zorgkundige die zich een aap schrok. Verontwaardiging alom. Uitvoerig besproken hoe we die vijventachtig-jarige handen onder controle zouden kunnen houden.

-Kunnen jullie je voorstellen, had ik ze onderbroken, wat het voor die man betekent om tweemaal daags die behandeling te ondergaan: vijf verpleegsters die zich op tien cm afstand van zijn geval staan te vergapen aan het exudaat uit zijn meaat en het asymptomatisch erythema van het scrotum? Hullen wij ons dan niet al te graag in vakjargon om niet te struikelen over het woord lul?  Wat weet die man van zijn eigen penis af dan dat je ermee kan plassen en poepen? Zou zijn boerinneke er ooit met haar neus zo op gezeten hebben zoals wij nu doen? Heeft dat ooit het daglicht gezien of gebeurde alles in de duik, in de duisternis van de nacht, vergreep boer Charel zich aan zijn kermende boerin zoals zijn stier op de loeiende koe ? Niemand zal het ons vertellen. Hij zeker niet. Zou het dan kunnen dat die man zijn fantasiën op hol slaan, dement of niet?

De geur van zongewarmde cox vergeet ik nooit. De smaak ook niet, een zomersmaak bij uitstek al kon een simpel ‘oogstappeltje‘ ons ook doen smikkelen dat ‘t sap van onze kin droop, de winterbanana was m’n derde keuze.  De renet plukte ik nooit, die was me te zuur. Maar een cox was voor mij de koningin onder de appelen: mooi hard, heerlijk aroma, nee het bèste,  met een smaak om bij te dagdromen met de rug in ‘t gras..

Huppelend tussen de fruitbomen,  in short – altijd short en kort haar want dat was praktisch -  je neus volgen tot aan de coxboom, bukkend zoeken tussen de laaghangende takken.  Kiezen mocht niet want ‘wie kies, verlies‘; plukken en bijten, liefst naast het oog van de appelzaagwesp, Hoplocampa testudinea. Natuurlijk ken ik de smaak van de worm van die keer dat ik niet goed gekeken had naar de ‘gestoken appel’.

Daar ging het over bij de zoon. De appelboom uit de tuin met zijn zwaar beladen takken staat er werkloos te gloriëren met zijn trofeeën. Aan de voet een tapijt van afgevallen appelen.

-Jamaar, ze zijn allemaal ‘gestoken’, zelfs op de takken.

Wat zou het? Heb ik als kind geen mànden appels geschild? En waren daar soms geen gestoken appels bij? Hopen zelfs. Dus nam dees en emmertje en plukte de grootste appels.

Ze zou eens…

haar petekind from next door leren schillen.

-Klop, klop, klop, tikte ze daarnet op mijn deur. Een tel later lag ze bij me in bed, in mijn nieuwe bed – o, wat een mooi bed, en zo hoog! – voldoende afstand houdend als ze mijn blote lijf ontdekt.

Dat was wel anders, een paar jaar terug, toen zocht ze nog met graagte lichaamswarmte op, bedekt of onbedekt.

Ze is al zeven, weet zich te gedragen, mijn petekind van kamer ernaast.
-Zullen we wat muziek maken? Ik zoek Satie uit, ‘s morgens klinkt ie nog beter.
Dat muziek de zeden verzacht, begrijpt ze nog niet goed. Dat je rustig kan worden van muziek wel weer.
-Als papa op de vleugelpiano speelt en ik in bed lig, dan slaap ik daar van in.
-Je wordt er rustig van, maar van muziek kan je ook opgewonden raken.
-Wat is opgewonden?
Even ben ik de woorden kwijt.

Tot de tiende is er geen vuiltje aan de lucht. Zo was het geprogrammeerd in dat hoofdje. De tiende zijn we voorbij en sinds gisteren begint het te knagen. Er is nog minder tijd dan anderhalve maand terug om nog meer klussen dan voorzien op te knappen. Ik wist het, het zou nooit af zijn wanneer ik het schip terug zou verlaten. Wat er ook zou gebeuren, het kon er alleen op verbeteren. En toch had ik me een beeld gevormd van wat wél zou afgeraakt zijn.
Met hoeveel man hebben we hier gestaan, gewerkt.
Gewerkt? Gezwoegd, gezwoten. Hoe vaak op tweede adem? Intussen vond ik mijn derde en vierde adem. Hijgen doe ik niet meer, de conditie is op en top, ik daag gelijk wie uit om ‘t zelfde tempo vol te houden dag in dag uit. Zweten leer ik echter niet af.
Je stelt dagelijks concrete doelen voorop.
-Vandaag doe ik dat en je maakt dat de klus af is, desnoods blijf je werken tot de duisternis valt, zoals gisteren want ik moest en ik zou.
Tijdens dat moeten en willen krijg ik bezoek van Franse vrienden. Ontsteld zijn ze als ze me zien leuren met emmers zand.  En waarom geen kruiwagen? Omdat ‘De Geul’ in de achterkeuken niet bereikbaar is per kruiwagen, c’est simple. Als men mij zou vragen – maar men vraagt het me niet – welk gereedschap ik onontbeerlijk vind bij een verbouwing dan zeg ik: een groene emmer.
http://www.tubtrugs.com/uses.html

Dany – de gezette sympa-buur van weleer staat er op me een hand toe te steken ondanks ma réfusion. Wuift mijn bezwaren weg, hij zal daar eens en zie hem overmoedig scheppen. De emmers, want hij heeft er meteen één bijgenomen, de groene alleen was niet genoeg, boordevol en kijk nu, hij kan ze niet heffen. Een zacht gehijg vergezeld zijn passen, hij heeft net drie sigaretten soldaat gemaakt. Na het ledigen houdt hij een kwartiertje halt want er zijn veel vragen die hij zich stelt en mij. Bij de tweede emmer wordt het hijgen voor ieder hoorbaar. Ik haast me nu nog meer dan voor hun komst om zo snel mogelijk ‘de Point-P- zak’ te ledigen want ik wil geen hart-infarct op mijn geweten. Na vier emmers valt de zak levenloos naast het pallet. Hij wrijft zich vergenoegd in de handen en insisteert dat ik hem bel wanneer ik nog zo’n gemakkelijke job zou hebben.
Twee ton heb ik – mét de hulp van Dany  – in 24 uur  versast.

Dat zijn nog de gemakkelijkste karweien.
Moeilijker wordt het afsluiten en huiswaarts keren.
Daar ga ik nog een nachtje over slapen.

Reuzegoed voelt het om hier te zijn. In Eyres Moncube. Nog beter omdat er weer goed gezelschap is. Van pa oa. Dat die man het op zijn 96 aandurft om de vlieger te pakken, daar zal ik hem voor de rest van zijn leven dankbaar voor zijn. Daarnet nog vroeg hij me een foto te nemen van de poort. Die poort zint hem wel.
-Morgen, ok? De lasagna moet nog in den hoge.
Alles ok voor hem. Hij zegt het niet, heeft die generatie ooit kunnen zeggen dat het goed is?  Misschien achteraf, weken na zijn thuiskomst.
Ondertussen probeer ik de lopende werkjes af te handelen,  zeker nu ‘t handige nichtje erbij is. Zij melkt kalk als geen ander. Toch dat wordt me uit handen genomen wordt.

Handen, mijn handen. They feel sore, zouden ze een eiland hoger zeggen. ‘t Is meer dan sore, ronduit pijnlijk, vooral na de dagtaak. Elke dag werken. Met plezier wel. Ik kijk er zelden tegenaan tenzij ik oververmoeid ben.

Verleden weekend – zaterdagochtend 7.25u,  ik wou er extra vroeg aan beginnen – bleek de kalk plots op. Voelde dàt onwennig aan. Heel mijn voorbereiding aan diggelen toen ik naar de chaux hydraulic zocht. Even plots kreeg ik een briljant idee: zou ik nu recht hebben op een vrije dag? Ik keek tussen het lover van de bomen naar de blauwe lucht,  de zon in Oosten, keerde me om naar het huis en terug naar de tuin. Met de rug naar het huis gaf ik mezelf aarzelend  toestemming op congé. Naarmate de dag verstreek, het zonnetje en niet de arbeid me deed zweten wist ik dat het mocht en zat ik met de vraag waarom ik mezelf altijd verplicht te werken. Of ik bang was om stil te staan?
Stilstaan doet me inderdaad geen goed. Letterlijk dan. Daar kwam ik heel toevallig achter verleden week na de elektriciteitspanne. Voor alle zekerheid toch maar bij de buren gaan checken  en voor ik het wist leidde ik ze de tuin rond. We stonden te praten naast de houtstapel, over vanalles en nog wat – zij, Parijzenaars kochten grond van dezelfde eigenaar als de mijne, zijn job, hun kinderen – toen er een gemene pijn vanuit mijn been opsteeg. Mijn bekken sympathiseerde simultaan.
Ik verzette mijn voet, verdeelde mijn evenwicht en bedacht hoe ik  deze interessante edoch grenzeloze kennismaking kon afronden. Een kop koffie? Ze weigerden beleefd. Ik ging op één been staan, de pijn was niet te harden, ik moest bewegen. Dus zette ik ons groepje van drie in beweging; ze volgden me tot aan de voordeur. Maar toen kwam het verhaal van de gehandicapte zoon boven – nee, geen polio -  dus nodigde ik hen binnen uit, nog wilden ze niet gaan zitten of iets nuttigen. Er zat niet anders op dan stil(st)aan naar de poort te schuifelen waarbij ik twee keer tikte met mijn voet in een poging meer te bewegen dan met één simpele stap. Uiteindelijk deelde  ik hen mee dat ik nog moest werken, wat heel aannemelijk was en met een glimlach onthaald werd.

Hoe langer ik hier ben, ongeveer zes weken nu, hoe meer werk ik zie. Hoe minder ik kan stoppen, een dolgedraaide machine. Tegelijkertijd hou ik ervan om hier te zijn. Sterker, ik heb nog geen second naar mijn vaderland verlangt. Alleen zijn schrikt me niet meer af. Elke steen of muur met hem associëren doe ik niet langer. Een muur, een deur, het leidt nu een eigen leven, hij is niet meer alomtegenwoordig.

Behalve deze week. Heel aanwezig  en niet alleen.  Dat het geen evidentie is, is een understatement. De opgedrongen aanwezigheid van het lief nog minder.
De gevolgen daarvan, de stress dat dat met zich meebrengt en dan die dreigende arm der wet die de bovenhand probeert te halen als ik op mijn privacy strepen sta… het is een ongerijmde werkelijkheid.
Reprimandes als ik iets aan internet durf toe te vertrouwen want ik wordt gevolgd, op de letter.
-Ik ben de laatste om de hand te leggen aan creativiteit, maar…komt uit zijn mond. De hare is minder mild. Kin omhoog.
-Ik waarschuw je, waarschuwt hij mij.
-Ik ben al alles kwijt, wat kan er erger zijn?