Stilstaan

Tja, hoe zeg ik het?

Reuzegoed voelt het om hier te zijn. In Eyres Moncube. Nog beter omdat er weer goed gezelschap is. Van pa oa. Dat die man het op zijn 96 aandurft om de vlieger te pakken, daar zal ik hem voor de rest van zijn leven dankbaar voor zijn. Daarnet nog vroeg hij me een foto te nemen van de poort. Die poort zint hem wel.
-Morgen, ok? De lasagna moet nog in den hoge.
Alles ok voor hem. Hij zegt het niet, heeft die generatie ooit kunnen zeggen dat het goed is?  Misschien achteraf, weken na zijn thuiskomst.
Ondertussen probeer ik de lopende werkjes af te handelen,  zeker nu ‘t handige nichtje erbij is. Zij melkt kalk als geen ander. Toch dat wordt me uit handen genomen wordt.

Handen, mijn handen. They feel sore, zouden ze een eiland hoger zeggen. ‘t Is meer dan sore, ronduit pijnlijk, vooral na de dagtaak. Elke dag werken. Met plezier wel. Ik kijk er zelden tegenaan tenzij ik oververmoeid ben.

Verleden weekend – zaterdagochtend 7.25u,  ik wou er extra vroeg aan beginnen – bleek de kalk plots op. Voelde dàt onwennig aan. Heel mijn voorbereiding aan diggelen toen ik naar de chaux hydraulic zocht. Even plots kreeg ik een briljant idee: zou ik nu recht hebben op een vrije dag? Ik keek tussen het lover van de bomen naar de blauwe lucht,  de zon in Oosten, keerde me om naar het huis en terug naar de tuin. Met de rug naar het huis gaf ik mezelf aarzelend  toestemming op congé. Naarmate de dag verstreek, het zonnetje en niet de arbeid me deed zweten wist ik dat het mocht en zat ik met de vraag waarom ik mezelf altijd verplicht te werken. Of ik bang was om stil te staan?
Stilstaan doet me inderdaad geen goed. Letterlijk dan. Daar kwam ik heel toevallig achter verleden week na de elektriciteitspanne. Voor alle zekerheid toch maar bij de buren gaan checken  en voor ik het wist leidde ik ze de tuin rond. We stonden te praten naast de houtstapel, over vanalles en nog wat – zij, Parijzenaars kochten grond van dezelfde eigenaar als de mijne, zijn job, hun kinderen – toen er een gemene pijn vanuit mijn been opsteeg. Mijn bekken sympathiseerde simultaan.
Ik verzette mijn voet, verdeelde mijn evenwicht en bedacht hoe ik  deze interessante edoch grenzeloze kennismaking kon afronden. Een kop koffie? Ze weigerden beleefd. Ik ging op één been staan, de pijn was niet te harden, ik moest bewegen. Dus zette ik ons groepje van drie in beweging; ze volgden me tot aan de voordeur. Maar toen kwam het verhaal van de gehandicapte zoon boven – nee, geen polio -  dus nodigde ik hen binnen uit, nog wilden ze niet gaan zitten of iets nuttigen. Er zat niet anders op dan stil(st)aan naar de poort te schuifelen waarbij ik twee keer tikte met mijn voet in een poging meer te bewegen dan met één simpele stap. Uiteindelijk deelde  ik hen mee dat ik nog moest werken, wat heel aannemelijk was en met een glimlach onthaald werd.

Hoe langer ik hier ben, ongeveer zes weken nu, hoe meer werk ik zie. Hoe minder ik kan stoppen, een dolgedraaide machine. Tegelijkertijd hou ik ervan om hier te zijn. Sterker, ik heb nog geen second naar mijn vaderland verlangt. Alleen zijn schrikt me niet meer af. Elke steen of muur met hem associëren doe ik niet langer. Een muur, een deur, het leidt nu een eigen leven, hij is niet meer alomtegenwoordig.

Behalve deze week. Heel aanwezig  en niet alleen.  Dat het geen evidentie is, is een understatement. De opgedrongen aanwezigheid van het lief nog minder.
De gevolgen daarvan, de stress dat dat met zich meebrengt en dan die dreigende arm der wet die de bovenhand probeert te halen als ik op mijn privacy strepen sta… het is een ongerijmde werkelijkheid.
Reprimandes als ik iets aan internet durf toe te vertrouwen want ik wordt gevolgd, op de letter.
-Ik ben de laatste om de hand te leggen aan creativiteit, maar…komt uit zijn mond. De hare is minder mild. Kin omhoog.
-Ik waarschuw je, waarschuwt hij mij.
-Ik ben al alles kwijt, wat kan er erger zijn?

wit, witter, witst

kalkstripelp.html

Sta es ff stil, schat, je mama wil het zoveelste fotootje…

add a new image

Een fotootje toevoegen bij wordpress.com heden ten dage?
Er zijn simpeler dingen in ‘t leven.
Zand filteren.
Zes uur slapen.
Mortel maken.
Kruiwagen keren.
Rioleringsbuis doorzagen.
Gevel kalken.
Horen, zien en zwijgen.
Balken aandragen.
Handen inwrijven.
Figuurzaag hanteren. Of cirkelzaag.
Cementresten afkloppen.
Afwassen.
Wonden verzorgen.
Lamp doen springen.
Bakken met halve kracht en toch smullen.
Robinea’s snoeien.
Vuurkring bevoorraden.
Een plonsje doen met zwempak aan.
In ‘t Frans materiaal bestellen.
Gravier, chaux, courbes de quatresvingtdix.
Nooit nonente zeggen of baiser als je moet zoenen…

een gezonde Bounty

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

-Et alors, heb je honger? vraag ik mijn eigen mezelven met de frigodeur in de hand.
-Wacht eens, antwoord ik mezelf, eigenlijk niet.

-Jamaar ‘t is al half zeven, je zou beter eten tegen de honger die komt.

-Ja, daar kan ik van meespreken; als ik nu niet zou eten en pakweg om 21u honger krijg, dan gooi ik alles door elkaar: een souper van koeken met chips en een wijntje om het zout door te spoelen met als dessert een gezonde ‘Bounty’, want daar zit kokos in.
-Oké, oké, ‘t is al goed, wat is er voorradig?
-Eens kijken… ohla: twee triangles amandes die ik de werkgasten vergat voor te schotelen.
-Je hebt wel abrikozentaart gemaakt.
-Pardon: carré confituur en daarbij; the kid heeft dat gemaakt, ik stond er gewoon bij en gaf aanwijzingen.
Mijn blik glijdt  langs de sla, langs nog een ander pak veldsla, de bruine zak tomaten, de tartiflette kaas die nu wel al zal vervallen zijn,
een potje chocolademousse … ja, dat wil ik wel!
-Ga je beginnen snoepen voor je wat gezonds genuttigd hebt?
-Ik heb deze middag al vreselijk gezond gegeten: homemade soep met zevengroente en bruin brood met brie.
-Je gaat toch ‘t zelfde niet eten?
-En waarom ni? Ik heb geen zin in bakken of braden, ‘t is te laat, ik ben te moe, heb me weer te pletter gezweet tijdens ‘t werk. Verdorie, ik had zo graag een plons gedaan in ‘t water en dat doe ik dat niet omdat ik ertegenaan zie zo iets als badpak of bikini aan te trekken, niks zo makkelijk als hup kleren uit en hop ‘t water in – trouwens al dat gedoe met die ex en zijn lief – vroeger zwommen we lekker in ons blootje – maar nu, met ‘haar’ op 10 km van hier en al dat gemekker van ‘meekomen’ enzo, durft een mens al niet meer in z’n blootje zwemmen in eigen bad, want dat zou dan plots ‘aanstoot’ geven zijn.
-Tsss, andere kaas bv? Een krokmesjeu, soep opwarmen en er flink wat pistachenootjes aan toevoegen?
-Oké , ‘t is goe.

Druk dat dat is, zo in je eentje eten!

vakman nodig? www.twizzi.be

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

-Wie is…?
Ik kijk op en zie een forsgebouwde kerel twee meter van mijn tafel staan.
Tien minuten eerder had ik een sms gestuurd: Je kan me vinden op het terras van de bistro aan het station.
Vijf minuten later hadzich een andere vrouw aan de tafel naast mij geïnstalleerd, ook met koffie en een tijdschrift. Wie van de twee, zag ik hem denken.
Ik knik mijn Twizzi-vakman, Karel Van Gorp, toe, goeiemorgen en ga meteen van leer. In ‘t lang en breed krijgt hij mijn Frans-dak-probleem op zijn (croissant) bord. Intussen schuif ik mijn stoel enkele keren opzij om plaats te maken voor het toekomend gezelschap naast mij. Ik ben me er niet van bewust tot de vrouwenschare het pand verlaat en me gezamenlijk een veelbetekenend: veel plezier, hé toegrijnst.
Ach, dit tafereeltje kon inderdaad voor een blind date doorgaan. Ik wuif glimlachend terug.
Daten zal voor een andere keer zijn, ik heb nu andere zorgen. Hoe kom ik erachter of deze Karel de ware vakman is én of hij zijn belofte gaat houden?
Bij het afscheid geeft hij me zijn woord en een handdruk.
Weken later bel ik hem op om hem te vragen of hij het meende en net zoals toen hoor ik een kort en overtuigend ‘Ja’.
Op vijf juli slaat de twijfel weer toe, maar hij stelt me gerust: hij is op 350 km van mij.
De volgende avond staat hij daadwerkelijk aan mijn poort, met Joy, zijn Thaise vrouw. Geen twaalf uur later op het dak en nog twaalf uren verder is de klus geklaard. Bij veertig graden en zes hoog

Het raakt hem niet, met evenveel energie als ‘s ochtends staat hij op de begane grond een zelfvertrouwen uit te stralen waar menigeen jaloers op zou worden.
Een man van weinig woorden, antwoordde bijna op elke vraag met een ‘ja’. Ook meegenomen.
Dus vroeg ik hem na het dak de vensters aan te pakken en daarna misschien de deuren…?

Ik zou hem het hele huis in handen gegeven hebben, ware het niet dat zijn vriend – kleine Karel – een 300 km verder op hem wachtte.

één jaar verder

-Vin je ‘t mooi, vraagt ‘t nichtje, op een manier waaruit ik kan afleiden dat zij er niet van onder de indruk is.

Snel zeg ik dat het verleden jaar beter was en hoop dat ze m’n gezicht in de duisternis van de zaal niet zag.

Het klikken van de bailaora overstijgt het bonzen van mijn hart. Wat was er niét beter verleden jaar? Flitsen herinneringen waarbij er één in alle hevigheid op de voorgrond dringt. Vergeten, verdrongen?

Zie ik ons samen gebiologeerd staren op dezelfde plaats in dezelfde zaal. Ons blikken die mekaar kruisen. Zonder woorden de bewondering lezend in mekaars ogen. De stilte na de dans en ons stappen door de drukke straten met maar één doel, zodra we de tuinpoort achter ons gesloten hadden: ons over te leveren aan de passie tot de maan ons bescheen daar, in het gras. En hoor ik me nadien aan mijn dochter vragen, alsof ‘t kind al een leven achter zich heeft, of zij zich avonden van stomende seks kan herinneren. Maar ze knikt en vertelt. Ze weet.

Het schreit, het bloedt, het scheurt, het schreeuwt, daar alles, diep in mij. Ik kom adem te kort. Het zweet breekt me uit. Bestaat er groter chaos, diepere shit?

-Est -ce que c’est claire? vraagt Maître notaire.

-C’est claire, mais surtout cher.

Waar ben ik beland en waar moet ik heen? Wat moet ik nog doorstaan en hoe pak ik het aan?

Kan ik voor één keer een jaar overslaan?